Osobowości Gogołowa

Wizerunek miejscowości tworzą jej mieszkańcy.
To oni ją rozsławiają swoją pracą, osiągnięciami,
swą osobowością.

 

Marek Bukowski – absolwent szkoły podstawowej w Gogołowie. Doktor nauk prawnych. Ekspert rządowy. Członek Komisji Prawa Autorskiego.
Autor oraz współautor projektów regulacji z zakresu prawa własności intelektualnej. Specjalizuje się w takich dziedzinach prawa jak obrót prawami własności intelektualnej, prawo mediów, nowe technologie /IT i E-commerce/, prawo konkurencji. Jest uznanym specjalistą w zakresie problematyki zbiorowego zarządu prawami autorskimi i pokrewnymi oraz prawnymi aspektami konwergencji mediów, w szczególności w zakresie nabywania i korzystania z praw oraz ochrony praw własności intelektualnej. W ramach praktyki prawniczej reprezentuje oraz prowadzi sprawy wydawnicze noblistki Pani Wisławy Szymborskiej, a także szeregu innych znamienitych autorów i artystów. Jest cenionym wykładowcą. Bierze udział jako prelegent w wielu ogólnopolskich konferencjach, prowadzi szkolenia specjalistyczne z zakresu prawa własności intelektualnej oraz prawa konkurencji dla firm działających w obszarze własności intelektualnej, branży IT oraz handlu elektronicznego.

Marta Malikowska – Szymkiewicz

Pochodzi z Gogołowa koło Frysztaka (województwo podkarpackie). Uczęszczała do szkoły podstawowej w Gogołowie, a następnie do I LO w Jaśle.  Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie (2005). Zaraz po ukończeniu studiów znalazła pracę w Szczecinie, w jednym z najlepszych polskich teatrów. Zadebiutowała rolą pani Lebrun w wyreżyserowanym przez Annę Augustynowicz „Napisie” Geralda Sibleyrasa. Pierwsze filmowe kroki stawiała u Fajbusiewicza, w jego programie ”997”. W ten sposób Marta nie tylko zarabiała pieniądze, ale również oswajała się z kamerą. Prawdziwa rola pojawiła się dopiero w filmie ”Przebacz” w reżyserii Marka Stacharskiego, za którą na XXXI Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni otrzymała Nagrodę Prezydenta Miasta Gdyni za aktorski debiut. Marta zagrała tam Ankę, prostą dziewczynę z biednej dzielnicy, która dużo pije, szlaja się z chłopakami, tak jak oni kradnie i wszczyna bójki. W końcu planuje gwałt na przypadkowo spotkanej na ulicy kobiecie. Nie ma się co dziwić, że została aktorką. Bo od najmłodszych lat zdradzała zainteresowanie teatrem. Już jako mała dziewczynka ustawiała scenę przed całą rodziną, na której śpiewała i mówiła wierszyki. Nie miała tremy, po prostu dobrze się bawiła. Swoją fascynację sceną przeniosła do jasielskiego liceum. Tam zaczął się prawdziwy teatr i myślenie o aktorskiej karierze. Do zdawania do szkoły aktorskiej zachęcał ją jej nauczyciel. Miał dobrą intuicję, bo na studia Marta dostała się za pierwszym razem. Pomimo młodego wieku zdążyła zagrać m.in. u Jerzego Fedorowicza w „Minnesota Blues” oraz w filmie Marka Stacharskiego „Przebacz”. Nad rolą w spektaklu dyplomowym „Zimne dziecko” współpracowała z Janem Peszkiem. Teatr nie jest jej jedyną pasją. Czas wolny spędza bardzo czynnie: uprawia wspinaczkę skałkową, tenis stołowy oraz taniec. Kocha muzykę i śpiew.

Jan Harnek –  urodzony  w czerwcu 1860 roku w Gogołowie.  Jedyny syn  Andrzeja i Marii. Rodzice byli właścicielami niewielkiego gospodarstwa rolnego. Mając 14 lat został przyjęty do gimnazjum ośmioklasowego w Jaśle. Rodzice kształcili syna z myślą, że ten będzie księdzem. Jan stanowczo odmówił  i zakończył  edukację na ukończeniu  czwartej klasy gimnazjum. Po powrocie do wsi zajmował się dostawą towaru żydowskim kupcom z Tarnowa do Frysztaka.  Ożenił się w roku 1885 i zajął się prowadzeniem gospodarstwa odziedziczonego po ojcu. Wykazywał duże zdolności w dziedzinie matematyki. Jako asystent geometry prowadził pomiary gruntów, podziały  rodzinne. Powoli wciągał się  w pracę społeczną.  W trzydziestym roku życia wybrany pisarzem gminnym. Następnie zostaje  wójtem Gogołowa (część pierwsza) oraz członkiem Rady Powiatowej w Jaśle. Zwolennik poglądów działacza ludowego księdza Stanisława Stojałowskiego, czytelnik czasopism „Wieniec” i  „Pszczółka”. W 1895 roku w Galicji  powstaje Stronnictwo Ludowe. Jan Harnek zostaje jego członkiem. Współpracuje z  przywódcą SL Janem Stapińskim. Publikuje w tygodniku ilustrowanym o tematyce społeczno-politycznej „Przyjaciel  Ludu”. Zdolności organizacyjne, chłopski rozsądek i względy prezesa Jana Stapińskiego wysuwają Harnka na jednego z liderów partii chłopskiej. W latach 1903-1913 jest członkiem Rady Naczelnej PSL. W maju 1907 roku w pierwszych powszechnych wyborach zostaje  posłem  do Rady Państwa w Wiedniu (ówczesny parlament austrowęgierski) z okręgu krośnieńskiego.  Stale aktywnie angażuje się w działania na rzecz rozwoju Gogołowa i poprawy warunków życia jego mieszkańców. W 1901 roku organizuje miejscowych chłopów, którzy  wygrywają licytację na zakup majątku dworskiego (Gogołów – cześć pierwsza) z okolicznymi  Żydami. Za 72000 koron zakupiono dwór, 560 morgów gruntów oraz las w celu rozparcelowania wśród gogołowskich chłopów. Udaje się to z pomocą  Banku Parcelacyjnego we Lwowie, którego pełnomocnikiem zostaje Jan Harnek. Następnie bierze udział w parcelacji dworów w Kożuchowie, Warzycach i Gliniku Górnym. W 1910 roku jako poseł wystarał się o subwencję rządową na budowę nowej, murowanej szkoły w Gogołowie w wysokości 3/4  kosztów budowy. 1/4  środków wyłożyła wieś z własnych funduszy. Nowoczesny budynek szkoły oddano do użytku w 1912 roku. Poseł Harnek miał również  duży udział  w powstaniu szkół w Gliniku Górnym oraz Gliniku Średnim. Jan Harnek doprowadził do połączenia obu części Gogołowa w jedną gromadę oraz zakupu przez nią 30 morgów lasu. Z, którego wioska Gogołów korzysta po dzień dzisiejszy. Od czasu przebytej operacji był słabego zdrowia. Zmarł po krótkiej chorobie 13 lutego 1914 roku.

 

Major dr praw Jan Michał Madziara (1892 – 1940)

Jan Michał Madziara urodził się 8 sierpnia 1892 roku w Gogołowie. Syn Władysława i Bronisławy z Rotterów. Dziecięce lata spędził w Przytkowicach powiat Wadowice w rodzinie swoich sióstr, a następnie w Krakowie, Gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. W latach 1907-1911 uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Po jego ukończeniu rozpoczyna studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, które przerywa mu wybuch I wojny światowej. W dniu 3 września 1914 roku zostaje wcielony do 56 pułku piechoty armii austriackiej. Po przeszkoleniu skierowany zostaje na front i walczy w rejonie Gorlic, a następnie pod Lwowem, gdzie w dniu 25 lipca 1915 roku dostaje się do rosyjskiej niewoli, z której powraca dopiero po trzech latach – to jest sierpniu 1918 roku. Po liczącym dwa miesiące urlopie rekonwalescencyjnym juz w listopadzie tegoż roku wstępuje w szeregi nowoutworzonego Wojska Polskiego. Po wojnie polsko – sowieckiej będąc nadal w wojsku, podejmuje przerwane przez wybuch I wojny światowej studia, które kończy w 1923 roku. Po ukończeniu studiów otrzymuje stopień wojskowy porucznika i rozpoczyna służbę stałą w sądownictwie wojskowym, w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Gnieźnie. W 1924 roku przeniesiony zostaje do Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach, w którym to awansuje na kapitana. W latach dwudziestych doktoryzuje się na Uniwersytecie Jagiellońskim gdzie uzyskał stopień doktora praw. Od 1937 roku pracuje jako sędzia  w Woskowym Sądzie Rejonowym w Poznaniu, gdzie zamieszkał na stałe z rodziną. Po roku czasu przeniesiony służbowo do Wojskowego Sądu Okręgowego w Brześciu, gdzie zastał go wybuch II wojny światowej. Czternastego września 1939 roku zapada decyzja o ewakuacji placówki na południowy wschód, aby uniknąć dostania się jej składu w ręce niemieckie. Po 17 września kadra sądu znalazła się na terenach zajętych przez Armię Czerwoną.  W dniu 19 września 1939 roku w rejonie Równego cały stan osobowy wspomnianego sądu dostał się do radzieckiej niewoli. Majora Madziarę zabrano z ulicy z 4-letnim synkiem – Jankiem i aresztowano. Ojca zatrzymano, a dzieckiem zajęły się osoby postronne do czasu powrotu go do matki.  W tym samym czasie wszelki ślad po majorze Madziarze zaginął. Dopiero w grudniu 1939 roku nadeszła do rodziny długo oczekiwana kartka – pocztówka, w której major donosił, że przebywa na terenie Związku Radzieckiego w Starobielsku. Kolejna kartka, tym razem ostatnia, dotarła do rodziny również ze Starobielska w dniu 12 marca 1940 roku. Tak jak inni więźniowie obozu w Starobielsku  major Jan Madziara został zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie pomiędzy 5 kwietnia  a 12 maja. 1940 roku. Ciała zamordowanych były wywożone ciężarówkami i grzebane w zbiorowych mogiłach pod Charkowem, w VI rejonie strefy leśno-parkowej, 1,5 km od wioski Piatichatki.

Major dr Jan Madziara za wzorową, wojenną i pokojową służbę wojskową otrzymał szereg odznaczeń, a szczególnie: Krzyż Zasługi, Medal ochotniczy za wojnę 1918/1921, Medal 10-lecia Niepodległości Polski i Medal za długoletnią służbę wojskową.

prof. Marian Malikowskiabsolwent szkoły podstawowej w Gogołowie.

  1. Droga naukowa
    1968 -Ukończenie studiów historycznych na UJ (z wyróżnieniem)
    1972- ukończenie studiów socjologicznych na UJ (z wyróżnieniem)
    1980- obrona pracy doktorskiej- Nagroda Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego za pracę doktorską pt. „Więź mieszkańców z miastem. Studium socjologiczne na przykładzie społeczeństwa Miasta Rzeszowa (1981)
    1992- obrona pracy habilitacyjnej pt. „Powstawanie dużego miasta. Drogi i bezdroża socjalistycznej urbanizacji na przykładzie Rzeszowa”
    1992- uzyskanie tytułu profesora uczelnianego
    2000- nadanie tytułu profesora („belwederskiego”)
    2004- uzyskanie tytułu (zawodowego) profesora zwyczajnego na UR

Wszystkie stopnie i tytuły naukowe zdobywane były na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

  1. Droga zawodowa
    luty – wrzesień 1971- asystent w Zakładzie Nauk Społecznych Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie
    październik 1971- luty 1980 asystent w Zakładzie Nauk Społecznych WSP w Rzeszowie
    luty 1980- luty 1991- adiunkt w Instytucie Filozofii i Socjologii WSP w Rzeszowie
    1992-2004 profesor nadzwyczajny WSP (później UR) w Rzeszowie
    2004 do dziś- profesor zwyczajny na Uniwersytecie Rzeszowskim
    Oprócz pracy na macierzystej uczelni UR pracował jeszcze w: Wyższej Szkole Społeczno- Gospodarczej w Tyczynie w latach 1996- 1999, w Wyższej Szkole Biznesu i Przedsiębiorczości w Ostrowcu Świętokrzyskim (1999- 2002), w Wyższej Szkole Zawodowej w Sanoku (2003- 2005) i od 2005 w Zamiejscowym Wydziale Społeczno- Ekonomicznym KUL w Stalowej Woli i od 2007 w Państwowej Wyższej Szkole Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu.
  2. Nagrody i wyróżnienia
  • 2 wyróżnienia Dziekana Wydziału Socjologiczno-Filozoficznego UJ w Krakowie za prace magisterskie: 1) z historii, 2) z socjologii – 1968, 1972
  • 12 nagród Rektora WSP i UR (1973, 1975, 1976, 1977, 1978, 1980, 1984, 1986, 1988, 1992, 1993, 2000) a w szczególności za prace naukowe, skrypty uczelniane oraz organizacje konferencji naukowych
  • 2 nagrody Ministra – 1981 za pracę naukową, (pracę doktorską) 1987- za pracę dydaktyczną i organizacyjną
  • Laur Plebiscytu o Exlibris czytelników woj. rzeszowskiego za książkę „Wiezi mieszkańców z miastem”, 1985
  • Nagroda Miasta Rzeszowa za całokształt pracy naukowej nad społeczeństwem Rzeszowa – rok 2000

Medale:
1985 – Zasłużony dla województwa rzeszowskiego
1986 – Zasłużony działacz kultury

prof. Stanisław Malikowski

 

Urodzony na Rzeszowszczyźnie w roku 1939, absolwent szkoły podstawowej w Gogołowie. Edukację muzyczną rozpoczął w Liceum Muzycznym w Katowicach. W 1965 roku ukończył studia w Wyższej Szkole Muzycznej, otrzymując dyplom z wyróżnieniem, w klasie oboju prof. E. Mandery. Pracę zawodową rozpoczął w Filharmonii Śląskiej pod dyrekcją Karola Stryi. W roku 1963 został członkiem WOSPR i TV na stanowisku solisty pod  dyr. Jana Krenza. W latach 1968-2002 był solistą w Filharmonii Narodowej pod dyr. Witolda Rowickiego i Kazimierza Korda. W sezonie 1970/71 pracował w orkiestrze B.O.G. w Bazylei na stanowisku pierwszego oboisty. Współpracuje z orkiestrami kameralnymi Karola Tauscha, Jerzego Maksymiuka, Agnieszki Duczmal, Tomasza Radziwonowicza, Tadeusza Ochlewskiego. Jako solista i  kameralista dokonał wielu nagrań radiowych i płytowych. Pracę pedagogiczną rozpoczął w 1971 roku w Liceum Muzycznym i w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Obecnie, jako profesor zwyczajny, prowadzi klasę oboju. Jego absolwenci zajmują czołowe stanowiska w orkiestrach krajowych i zagranicznych. Brał udział w jury w Colmar i Monachium. Odznaczony krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Skórski Kazimierz rocznik 1946. Zaczął rzeźbić właściwie od dziecka. Zawodowo pracował pod ziemią w polskich i niemieckich kopalniach. Rzeźba, którą tworzy wypływa z potrzeby serca. Pracuje głównie w drewnie. Choć na warsztat twórczy bierze też kamień i węgiel. Wiele osiągnął także w korzenioplastyce. Brał udział w kilkudziesięciu plenerach i konkursach w kraju i za granicą (Czechy, Niemcy, Szwecja, USA). Na Florydzie stworzył kolekcję dużych rzeźb plenerowych.

Współpracował z Władysławem Hasiorem, od którego przejął odwagę w ekspresyjnym tworzeniu korzenioplastyki. Z Wojciechem Siemionem znali się  wiele lat. W Petrykozach, w których mieszkał aktor i wielki znawca folkloru znajduje się kilka prac Kazimierza Skórskiego. W Teatrze Dramatycznym w Elblągu  Wojciech Siemion reżyserował Sztukę Pastorałkową  a Kazimierz Skórski stworzył do niej dekoracje w postaci kilkudziesięciu rzeźb. W 2003 r. Ministerstwo Kultury przyznaje Kazimierzowi Skórskiemu stypendium twórcze, jest to nagroda za dotychczasową działalność artystyczną.

Obecnie wrócił tu gdzie się urodził i mieszkał do piątego roku życia. Kupił drewniany domek, przy którym stworzył galerię rzeźb w autentycznej wiejskiej scenerii. Rzeźbiarz zaprasza wszystkich chętnych do jej zwiedzenia!

 

Kapitan  Szymon Storch (1892 – 1940)

      Szymon Storch, syn Hermana i Gizeli urodził się 25 grudnia 1892 roku w Gogołowie. Absolwent C.K. Szkoły Realnej w Krośnie. W 1913 roku ukończył kurs ekonomiczny zorganizowany przez Akademię Handlową w Krakowie. W styczniu 1914 roku podjął pracę w firmie Gertler i Brand, gdzie pracował do 15 września 1914  r., kiedy to wcielono go do armii austro – wegierskiej. W 1915 roku wałczył na froncie rosyjskim i rumuńskim jako oficer wywiadowczy. Ranny i operowany w szpitalu polowym w Czik– Sereda. Po rekonwalescencji w listopadzie 1918 roku został wcielony do Wojska Polskiego.  W lutym 1919 r. przyjęty jako asystent w kopalni nafty do przedsiębiorstwa wiertniczego Władysław Jasieński i S-ka. Od 1 sierpnia 1919 roku przebywał w Szkole Artylerii w Rembertowie. 16 kwietnia 1920 roku wyjechał na front do walki z bolszewikami jako dowódca baterii 57. pułku artylerii polowej w Częstochowie, następnie 9. pułku artylerii lekkiej. Awansowany na kapitana  1 czerwca 1919 roku. W 1921 roku podjął prace w Polsko – Amerykańskim Towarzystwie Naftowym Columbia S. jako urzędnik.             Odznaczony Krzyżem Karola, Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Srebrnym Medalem za Waleczność. Po 17 września 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w Charkowie.

Czy podoba Ci się nowa strona?

Zobacz wyniki

Loading ... Loading ...